Catalogus Stores
Configurator
Winkel zoeken
CATALOGUS
Frau percht x mas stories wittmann
scroll down

Ker­st­ti­jd is ver­haalt­jesti­jd: De zegen van Vrouw Per­cht”

De kerstperiode komt eraan. We halen samen de gezellige sfeer op met vier verhalen van de Oostenrijkse verteller Helmut Wittmann en wensen u veel leesplezier!

De zegen van Vrouw Percht

Een alpenlegende, verteld door verhalenverteller Helmut Wittmann

Heel lang geleden, of was het gisteren of vandaag, waren twee boeren hard aan het werk op een boerderij hoog in de bergen. Maar zo hardwerkend als ze waren, het land bracht gewoon niet veel op. Ondanks al hun gezwoeg konden ze nauwelijks overleven. Vaak leden zij en hun kinderen honger en ontberingen.

Tot overmaat van ramp verwoestte een storm de oogst in de zomer. De boer en zijn vrouw waren zo vol van verdriet dat ze ten einde raad waren. Geen wonder dat de boerin ziek werd. Nu rustte de hele last op de schouders van de boer. Hij deed wat hij kon: Het harde werk op de boerderij, de zorg voor de vrouw, en de kinderen wilden ook verzorgd worden. Hij wist niet meer waar zijn hoofd was. Waar moest hij beginnen? Hij ploeterde voort zo goed als hij kon.

De herfst leverde werk en problemen op. Eindelijk kwam de winter. Daarmee kwam de sneeuw. Al snel was alles wit, en was de boerderij nog meer geïsoleerd van de wereld.

Op een avond zei de boer tegen zichzelf: "Ik moet naar buiten. Misschien krijg ik andere ideeën in de frisse lucht."

De kinderen sliepen al. De vrouw lag rustig neer met koorts. Op dit moment kon hij niets voor haar doen. Zo was het nu eenmaal!

De nacht was verlicht door de maan en het was bitter koud! De sneeuw glinsterde wit. Het kraakte onder zijn voeten. De boer begaf zich naar de rand van het bos. De frisse wind en het weidse uitzicht - dat deed goed.

Na een tijdje draaide hij zich om en keek over het land. Hoe vredig de vallei onder hem lag. Hier en daar fonkelde een lichtje. Ver daarachter, de machtige bergtoppen. Prachtig! - Was het maar niet voor deze vreselijke ontbering. - Hij wilde nog wat verder klimmen. Om wat meer afstand te nemen van de ellende op de boerderij.

Maar - wat was er aan de rand van het bos? Een figuur zat daar gehurkt. Toen hij dichterbij kwam, zag hij daar een oude vrouw gehurkt zitten!

"Wat doet u hier?" vroeg de boer.

"Ik kan niet verder", hijgde de oude vrouw, "het wordt me te veel."

"Maar u kunt hier niet blijven", zei de boer, "u zult doodvriezen in deze kou."

"Het gaat gewoon niet, help me!" smeekte de oude vrouw.

"Kom op," sprak de boer haar zorgzaam toe, "misschien kunnen we samen verder."

Hij nam haar bij haar armen om haar overeind te helpen. Toen realiseerde hij zich: de vrouw was vel over been. En de mantel! - Lappen en vodden plakten tegen haar lichaam. Nee, dat was geen goede geur die opsteeg. Ze stonk naar most en zweet. Na een paar stappen in de sneeuw was het duidelijk: ze kon niet verder!

"Het lijkt me dat maar één ding kan lukken!" zei de boer droog. "Ik draag u op mijn rug."

Ja, haar op de rug dragen was waarschijnlijk de enige overgebleven optie. Dus laadde hij de magere figuur op zijn rug. "Ik dank u!" hijgde de oude vrouw. Met de woorden kwam er een pestadem uit haar mond. De boer was ontzet. Maar in de frisse lucht was de stank snel verdwenen.

"Waar moet u heen?" vroeg hij haar.

Hoog in het bergbos staat mijn hut. - Vreemd. Waarom moet het daar zijn? - Maar wat maakt het uit! Stap voor stap sleepte de boer de oude vrouw de berg op. Zo mager en gammel als ze was, werd zelfs zij een zware last in de diepe sneeuw. Ondanks de kou begon hij te zweten. Steeds weer boog hij zich voorover. "Ik dank u!" hijgde ze, "wat een geluk dat u mij genadig bent geweest."

Bij elk woord kwam er speeksel uit haar mond en druppelde het in de kraag van de diep gebogen boer. Zijn afschuw nam toe. "Het is in orde!", hijgde hij. Hij kon de oude vrouw niet zomaar laten doodvriezen! Nee, dat kon hij niet opbrengen.

Met moeite gingen ze verder omhoog door het winterbos. Uiteindelijk kwamen ze bij een half vervallen hut. "Daar is mijn thuis," zei de oude vrouw, "maar het vuur in de kachel is waarschijnlijk uitgegaan. Ik smeek u, verwarm het voor mij." Na het dragen was dat een kleinigheid. Dus begon de boer een vuur te stoken. Het duurde niet lang of het vuur knetterde in de kachel. Langzaam verspreidde zich een gezellige warmte.

"Dank u, boer," zei de oude vrouw tevreden. "U hebt meer voor me gedaan dan ieder ander zou hebben gedaan. En ik weet hoe u bent. Dus ik wil u iets geven. Open de deur daar! Daarachter zult u vinden wat u nodig hebt."

"Wat zal ik daar vinden?", vroeg de boer zich af. Maar de oude vrouw bedoelde het duidelijk goed. "Dan zal ik haar het genoegen gunnen en zien wat ze voor me heeft."

Nieuwsgierig opende hij de deur in de hoek.

En wat kwam eruit? - De boer kon zijn ogen niet geloven! - Er was een prachtige tuin. Bloemen in alle kleuren stonden in bloei. Het gras op het gazon was weelderig groen. De bijen zoemden. Toen hij binnenkwam, merkte hij dat er een kruidige geur in de lucht hing. Verbaasd deed hij nog een paar stappen in de tuin. Hij kon het nog steeds niet geloven! - "Een bloeiende tuin midden in de winter hoog op de berg," zei hij verbaasd tegen zichzelf, "waar vind je zoiets?"

Te midden van de pracht en praal torende een appelboom uit. Er hingen sappige appels aan. Ze blonken als goud. Verbaasd greep hij naar een van de appels.

"Neem maar!" hoorde hij. "Er is genoeg." Achter hem stond de oude vrouw in de deuropening. "Vul de mand onder de boom met appels," lachte ze.

Het hoefde hem niet twee keer gezegd te worden. Hij pakte snel appel na appel. Met de volle mand ging hij terug naar de oude vrouw. "Luister," zei ze, "gouden appels zijn allemaal goed en wel. Maar als uw vrouw een van die appels eet, wordt ze meteen beter!"

Na alles wat hij zojuist had meegemaakt, voelde de boer dat dit niet zomaar iets was wat zij zei. Maar hij kon het niet helemaal geloven. "Als dat echt waar is," zei hij, "dan kunt u me geen groter plezier doen. Bedankt."

Zonder zich te bedenken gaf hij de oude vrouw een kus op haar gerimpelde voorhoofd.

Toen veranderde de lelijke oude vrouw in een stralend mooie, gracieuze vrouw.

Stomverbaasd stamelde de boer: "Vertel me nu eens, bent u Vrouw Percht?"

Ja, dat ben ik, lachte de schoonheid. "Eerst zag u me zoals ik kan zijn. - En nu ziet u me zoals ik ben."

Vol verbazing en verwondering wist de boer niet wat hij moest zeggen.

"Zorg dat u goed thuiskomt", zei Percht en ze zegende hem.

Nog steeds verbijsterd ging de boer op weg. Even verderop draaide hij zich weer om: van de hut in het bos was niets meer over! - Maar de appels in de mand waren er nog steeds! En dat was het belangrijkste!

Thuis op de boerderij had de vrouw nog steeds koorts. Pas 's morgens werd ze wakker. Hij hield haar bedachtzaam een appel voor. Ze beet erin, nam een hap en nog een. Beetje bij beetje kwam er weer leven in haar. Maar toen ze de laatste hap had doorgeslikt, kwam ze kerngezond uit bed. Wat een geluk!

De boer, zijn vrouw en kinderen hadden zich geen mooiere kerst kunnen wensen. De welvaart keerde terug op de boerderij dankzij de gouden appels van Vrouw Percht.

Dus leefden ze lang en goed. Ze waren ook gelukkig. En als ze niet gestorven zijn, dan leven ze waarschijnlijk nog.

Over Helmut Wittmann:
Helmut Wittmann is een Oostenrijkse verteller, gespecialiseerd in volks- en magische verhalen uit de Alpen. Hij houdt zich ook bezig met verhalen van Oost-Europa en de oosterse soefitraditie. In 2003 ontving hij een Duitse prijs voor verhalenvertellers, in 2008 de auteursprijs van Lesetopia, de grootste boekenbeurs van Oostenrijk. Op zijn verzoek werd storytelling in Oostenrijk door de UNESCO opgenomen in de lijst van immaterieel cultureel erfgoed.

www.maerchenerzaehler.at

Op naar de andere verhalen:
Sinterklaas heeft een wens
(online vanaf 3.12.)
Van de gouden appels van Vrouwe Geluk
(online vanaf 10.12.)
Het wonder van de Heilige Nacht
(online vanaf 17.12.)

Kategorie Actueel
RIKA

RIKA

Contactformulier

Wij behandelen uw gegevens zorgvuldig en vertrouwelijk. Door het versturen van dit formulier gaat u akkoord met de Algemene Verordening Gegevensbescherming en de overdracht van uw persoonlijke gegevens aan onze RIKA-dealers.

Uw bericht is succesvol verzonden. We nemen zo snel mogelijk contact met je op.
Helaas werkte de verzending van uw verzoek niet. Probeer het alstublieft opnieuw.